JAAAA, de laatste zit erin!
vandaag eindelijk weer eens tijd om verder te werken aan mijn video. (zie afbeeldingen )
Hoewel ik behoorlijk goed op schema lag, begon ik me de laatste tijd toch zorgen te maken over de deadline.
23 oktober 2008
18 oktober 2008
17 oktober 2008
kikkerprins
deze zat gister in de achterruimte toen ik ’s ochtends binnenkwam. Het wemelt van de padden, levend en gedroogd. Wanneer je ’s avonds de deur per ongeluk openlaat hupsen ze massal naar binnen naar het licht toe.
Hier een aantal eerste beelden van de Machinekamer:
15 oktober 2008
communicatie
15102008
Door de verre verblifsplaats van mij (Zambia) die de afstand veroorzaakt tussen mij en Momo en het kunstwerk
Zijn er de afgelopen weken nogal wat onduidelijkheden in het werkproces geslopen.
Gister heb ik momo ontslagen en direkt weer aangenomen. Hij moet het beeld maken.
Ik vertrouw hem ten volste en de situatie wwarin hij zich op dit moment in bevindt, namelijk eerste jaars rietveld student, is cruciaal voor de transformatie die het beeld de komende tijd zal doorgaan.
De combinatie van zijn openheid met mijn aangeleerde wijze van werken manifesteert zich in het beeld.
Dat is de crux van het werk; waneer is tranformatie bepaalt en wanneer is het samenkomst van omstandigheden.
Nagasaki residue
Door de slechte verbinding vanuit Lusaka gaan er wel eens dingen mis.
Als het goed is lossen Marissa en ik het op.
correspondentie:
Ik kan jou ook bellen
vanavond ofzo
ik bel wel als het uit komt kunnen we praten
ik begrijp dat het allemaal een beetje hakkietakkie gaat met de opbouw maar niks loopt zoals het van te voren bedacht is
work in progress toch? daar gaat het toch over.
Wat mij betreft voegt deze gang van zaken wat toe aan het werk.
De persoonlijke strubbelingen van een eerstejaars kunststudent om een werk te fabriceren met aanwijzingen vanaf ver.
Dat klinkt toch als muziek in de oren voor het thema.
hat was vanaf het begin al de bedoeling dat dit onderdeel is van het werk.
De moeizame communicatie de twijfel de fouten maar ook de dingen die goed gaan.
et beeld ziet er heel goed uit en wordt alleen maar beter.
hartelijke groeten uit ver lusaka
kaleb
zondag 19 oktober
Boris Tellegen maakt een aantal potloodtekeningen waarin hij steeds gebruik maakt van hetzelfde isometrische perspectief (een methode om ruimtelijke figuren weer te geven in een plat vlak zonder gebruik te maken van perspectief). De tekeningen kopieert hij en snijdt ze vervolgens uit in kleine fragmenten. Met deze fragmenten maakt hij nieuwe composities, die hij vervolgens weer in kleine stukjes verknipt en hergroepeert. Het resultaat is een dikke laag papier van talloze stukjes oorspronkelijke potloodschets deeltjes. Omdat het perspectief in elk stukje gelijk is ontstaat er een samenhang die doet denken aan een landkaart, of beter gezegd een stadsplattegrond. Een ordelijke chaos.
In het Kunstfort zien we hem aan het werk tijdens een sessie van snijden, plakken, snijden en weer plakken. Het uiteindelijke resultaat wordt getoond op de opening 8 november.
14 oktober 2008
shivers
voor diegenen die mijn lezing gemist hebben is hier een kleine proeve, een fragmentje uit ’shivers’ (1975) van david cronenberg. het verhaal speelt zich af in een nieuw appartementencomplex waar de bewoners geinfecteerd worden met een bloedzuigervormige parasiet. de relatie tussen gastheer en parasiet is op z’n zachtst gezegd symbiotisch te noemen; gastheer raakt al behoorlijk gehecht aan zijn nieuwe vriend.
kijk en huiver
het was stormachtig rond het fort op 4 oktober……duistere sferen waren er ook in de kleine cel bij de ingang:
een deel van mijn beeldarchief, dat ten grondslag lag aan mijn film ‘Ocnophilia’ die straks in de tentoonstelling te zien zal zijn. Beelden uit horrorfilms, maar niet over splatter en gore. wel over angst en obsessie, lichaam & geest, infectie en invasie, sfeer en suspense.
loafer
13102008
Klap! Het beeld klapt binnen.
Of,..
staat statisch in haar naakte vorm tegen de muur.
Door de mooie rauwe randjes ribbelt de oogbal erlangs.
Zoals je je vinger langs een hekwerk laat klinken.
Het voelt alsof de waterige bal van vorm verandert terwijl het lichtelijk heen en weer beweegt in je oogkas.
Naar binnen, naar buiten, naar binnen, naar buiten.
Als je met je wijsvinger aan de binnenkant van je oog deze je oogkas in duwt komt er aan de buitenkant van je gezichtsveld van het zelfde oog een zwarte stip te voorschijn.
Het eenarmige object beweegt door de het ‘work in progress’ spel als een zwemmer die met een arm de borst-crawl zwemt. Om zich heen slaand en ergens proberen uit te komen.
Laten we het work in progress feit vergeten. Wat voegt het nog toe. Dat was een van de eerste gedachtes die ik had bij deze tentoonstelling. Laat het werk verdwijnen tijdens publieksmomenten.
Een zekere zin van interactiviteit lijkt het op te roepen. Maar moet een kunstwerk niet een bepaalde autoriteit uitstralen.
Mijn eenarmige assistent ging het beeld bouwen. Mijn manke communicatie vanuit Zambia, waarschijnlijk ontstaan door een limpit (landmijn), draagt niet bij aan het slagen van het werk.
Het beeld staat momenteel als ‘loafer’ (flierefluiter) in de tentoonstellingsruimte.
Een niet werkend beeld in een ‘work in progress’ omgeving.
‘Not to work in progress’
0,00049242 revolutions per minute
10 oktober 2008
Ratel
8 November zal ik met mijn installatie ‘Sound By Sculpture’ de tentoonstelling ‘Wens om Indiaan te worden; verlangen naar transformatie’ openen. De installatie Sound By Sculpture bestaat plus minus 10 machientjes die voor mij de instrumenten zijn waarmee ik ’soundscapes’ maak. Plusminus 10 machientjes, omdat er nog steeds nieuwe machientjes bijkomen en er vallen er ook steeds weer wat af, of ze krijgen en nieuw leven. Het zoeken naar nieuwe mechanische geluiden voor deze installatie gaat nog steeds door. Bij mijn vorige optreden in Extrapool te Nijmegen is tijdens het transport terug mijn machientje die de naam ‘Ratel’ draagt uit zijn beschermende doosje op de grond kapot gevallen. Gisteravond heb ik de verschillende brokstukken maar eens bij elkaar gepakt en besloten dat ik hem niet meer naar zijn oude vorm ga terug brengen. Dit omdat mijn componeren met deze installatie veranderd is en ik de ‘Ratel’ heel vaak niet meer bruikbaar vond in mijn composities. Het geluid was te hard en er zaten weinig verschillende klank kleuren in, daardoor werd het geluid voor mij heel erg gauw saai. De mooie penetrerende beweging wil ik wel behouden, daarom op zoek naar nieuw materiaal die de ratel kan bespelen. Wordt vervolgd….