Nog een kleine 2 weken tot de opening,. Volgende week zondag de laatste openstelling voor het publiek hier in het fort. Wat er te zien is?:
Zondag 2 november presenteert Marissa Evers een verzameling van foto’s die in de loop der jaren door haar zijn verzameld. De beelden zijn afkomstig uit kranten, boeken, en eigen archief, en worden bijgestaan door fragmenten tekst. Een associatieve hink-stap-sprong van natuur, structuur, architectuur, mensen en woorden.
Haar liefde voor detail, en fascinatie naar macro - micro wordt hier getoond, de grondslag van haar werk waarin natuurlijke en industriële realiteiten overvloeien.
En dit weekend is tevens kunstlijn-weekend (in haarlem) met dit jaar een tentoonstelling ‘Tracing Places’. Ik doe hieraan mee met een (grote) tekening in het ABC, Architectuur museum. En ook kan je me werk zien op de kunstlijnwijn etiketten- een combinatie van mijn ruimtelijk werk en fotoschetsen voor mijn tekeningen.
JAAAA, de laatste zit erin!
vandaag eindelijk weer eens tijd om verder te werken aan mijn video. (zie afbeeldingen )
Hoewel ik behoorlijk goed op schema lag, begon ik me de laatste tijd toch zorgen te maken over de deadline.
deze zat gister in de achterruimte toen ik ’s ochtends binnenkwam. Het wemelt van de padden, levend en gedroogd. Wanneer je ’s avonds de deur per ongeluk openlaat hupsen ze massal naar binnen naar het licht toe.
Hier een aantal eerste beelden van de Machinekamer:
15102008
Door de verre verblifsplaats van mij (Zambia) die de afstand veroorzaakt tussen mij en Momo en het kunstwerk
Zijn er de afgelopen weken nogal wat onduidelijkheden in het werkproces geslopen.
Gister heb ik momo ontslagen en direkt weer aangenomen. Hij moet het beeld maken.
Ik vertrouw hem ten volste en de situatie wwarin hij zich op dit moment in bevindt, namelijk eerste jaars rietveld student, is cruciaal voor de transformatie die het beeld de komende tijd zal doorgaan.
De combinatie van zijn openheid met mijn aangeleerde wijze van werken manifesteert zich in het beeld.
Dat is de crux van het werk; waneer is tranformatie bepaalt en wanneer is het samenkomst van omstandigheden.
Nagasaki residue
Door de slechte verbinding vanuit Lusaka gaan er wel eens dingen mis.
Als het goed is lossen Marissa en ik het op.
correspondentie:
Ik kan jou ook bellen
vanavond ofzo
ik bel wel als het uit komt kunnen we praten
ik begrijp dat het allemaal een beetje hakkietakkie gaat met de opbouw maar niks loopt zoals het van te voren bedacht is
work in progress toch? daar gaat het toch over.
Wat mij betreft voegt deze gang van zaken wat toe aan het werk.
De persoonlijke strubbelingen van een eerstejaars kunststudent om een werk te fabriceren met aanwijzingen vanaf ver.
Dat klinkt toch als muziek in de oren voor het thema.
hat was vanaf het begin al de bedoeling dat dit onderdeel is van het werk.
De moeizame communicatie de twijfel de fouten maar ook de dingen die goed gaan.
et beeld ziet er heel goed uit en wordt alleen maar beter.
hartelijke groeten uit ver lusaka
kaleb
Boris Tellegen maakt een aantal potloodtekeningen waarin hij steeds gebruik maakt van hetzelfde isometrische perspectief (een methode om ruimtelijke figuren weer te geven in een plat vlak zonder gebruik te maken van perspectief). De tekeningen kopieert hij en snijdt ze vervolgens uit in kleine fragmenten. Met deze fragmenten maakt hij nieuwe composities, die hij vervolgens weer in kleine stukjes verknipt en hergroepeert. Het resultaat is een dikke laag papier van talloze stukjes oorspronkelijke potloodschets deeltjes. Omdat het perspectief in elk stukje gelijk is ontstaat er een samenhang die doet denken aan een landkaart, of beter gezegd een stadsplattegrond. Een ordelijke chaos.
In het Kunstfort zien we hem aan het werk tijdens een sessie van snijden, plakken, snijden en weer plakken. Het uiteindelijke resultaat wordt getoond op de opening 8 november.
voor diegenen die mijn lezing gemist hebben is hier een kleine proeve, een fragmentje uit ’shivers’ (1975) van david cronenberg. het verhaal speelt zich af in een nieuw appartementencomplex waar de bewoners geinfecteerd worden met een bloedzuigervormige parasiet. de relatie tussen gastheer en parasiet is op z’n zachtst gezegd symbiotisch te noemen; gastheer raakt al behoorlijk gehecht aan zijn nieuwe vriend.
shivers4
het was stormachtig rond het fort op 4 oktober……duistere sferen waren er ook in de kleine cel bij de ingang:
een deel van mijn beeldarchief, dat ten grondslag lag aan mijn film ‘Ocnophilia’ die straks in de tentoonstelling te zien zal zijn. Beelden uit horrorfilms, maar niet over splatter en gore. wel over angst en obsessie, lichaam & geest, infectie en invasie, sfeer en suspense.
13102008
Klap! Het beeld klapt binnen.
Of,..
staat statisch in haar naakte vorm tegen de muur.
Door de mooie rauwe randjes ribbelt de oogbal erlangs.
Zoals je je vinger langs een hekwerk laat klinken.
Het voelt alsof de waterige bal van vorm verandert terwijl het lichtelijk heen en weer beweegt in je oogkas.
Naar binnen, naar buiten, naar binnen, naar buiten.
Als je met je wijsvinger aan de binnenkant van je oog deze je oogkas in duwt komt er aan de buitenkant van je gezichtsveld van het zelfde oog een zwarte stip te voorschijn.
Het eenarmige object beweegt door de het ‘work in progress’ spel als een zwemmer die met een arm de borst-crawl zwemt. Om zich heen slaand en ergens proberen uit te komen.
Laten we het work in progress feit vergeten. Wat voegt het nog toe. Dat was een van de eerste gedachtes die ik had bij deze tentoonstelling. Laat het werk verdwijnen tijdens publieksmomenten.
Een zekere zin van interactiviteit lijkt het op te roepen. Maar moet een kunstwerk niet een bepaalde autoriteit uitstralen.
Mijn eenarmige assistent ging het beeld bouwen. Mijn manke communicatie vanuit Zambia, waarschijnlijk ontstaan door een limpit (landmijn), draagt niet bij aan het slagen van het werk.
Het beeld staat momenteel als ‘loafer’ (flierefluiter) in de tentoonstellingsruimte.
Een niet werkend beeld in een ‘work in progress’ omgeving.
‘Not to work in progress’
0,00049242 revolutions per minute
