Charles van Otterdijk in het Kunstfort Vijfhuizen

 mooie sculptuur, niks meer aan doen….

bij nader inzien lijkt het op een uit elkaar gespatte (chocolade)truffel met transparante vulling, dat ding van gisteren.

Iets heel anders dannu, uit vijfhuizen

oja, en de tentoonstelling gaat ook nog goed:

van voor naar achter

vanochtend lag dit eigenaardige ondefinieerbare ding op de grond in de deuropening van de filmzaal

recht onder het afzuiggat

Hallo mensen,

afgelopen zondag was de kunstlijn in Haarlem, waaarvan veel bezoekers naar het fort zijn gekomen: het was druk!

Hieronder een paar foto’s van mijn foto verzameling die zondag te zien was (met oa: planeten, radiolarien, paddestoelen, boomwortels, zonnevlekjes, tekeningen van Alice in Wonderland, facades van huizen, bladerdaken, de gouden kokerjuffer, constructietekening van Eise Eisinga’s planetarium, doorkijkjes, lava landschap, paddestoelwolken, Gummbah, steegjes, waterspiegelingen, dr. Seuss, mensen in vreemde opstellingen, ..).

De Zambezi meeeeeeee-andert door het land

waarna het ZIG/ZAG zaagt door Zambia en Zimbabwe

en rustig weer meeverandert.

victoria falls

Gister in de auto naar de bush buiten Lusaka heb ik Baba Jakeh uitgelegd wat een psycho geografische kaart is.
Voor de eindpresentatie hier in Zambia nodig ik eerst 15 lokale kunstenaars uit om mee te gaan camperen.
Drie nachten/ vier dagen slaan we het kamp op naast het architecturale sculptuur wat ik hier heb gebouwd.
Na de bushcamp produceert iedereen zijn eigen kaart. Wat we dan zestien november laten zien in het Visual Arts Council.

Toen we het eenmaal over verschillende soorten kaarten hadden, kwamen we op het gegeven ‘Songlines’.
In het boek van Bruce Chatwin met dezelfde naam beschrijft hij een reis door Australie. Op zoek naar de manier van de aboriginals om hun weg terug te vinden of routes uit te stippelen.
Elke leefgemeenschap heeft zo zijn belangrijke geografische punten, hier wordt over gezongen. Om van plek a naar b te komen zijn er verschillende liedjes, dit zijn de zogeheten ’songlines’.

Songlines are an ancient cultural concept, meme and motif perpetuated through oral lore and singing and other storytelling modalites such as dance and painting. Songlines are an intricate series of song cycles that identify landmarks and subtle tracking mechanisms for navigation. These songs often evoke how the features of the land were created and named during the Dreaming. The Dreaming Spirits as they travelled across the Earth, created and named trees, rocks, waterholes, animals and other natural phenomena. Molyneaux & Vitebsky (2000, p.30) augment further: the Dreaming Spirits “also deposited the spirits of unborn children and determined the forms of human society,” thereby establishing tribal law and totemic paradigms.

By singing the songs in the appropriate sequence, indigenous peoples could navigate vast distances (often travelling through the deserts of Australia’s interiority). The continent of Australia is a system of songlines, some of which are of a few kilometres, whilst others traverse hundreds of kilometres through disparate terrain and lands of many different indigenous peoples ~ peoples who may speak markedly different languages and champion significantly different cultural traditions.

An interesting feature of the paths is that, as they span the lands of several different language groups, different parts of the song are said to be in those different languages. Thus the whole song can only be fully understood by a person speaking all the relevant languages.

In the Sydney region, because of the soft Sydney sandstone, valleys often end in a canyon or cliff, and so travelling along the ridge lines was much easier than travelling in the valleys. Thus the songlines tend to follow the ridge lines, and this is also where much the sacred art, such as the Sydney Rock Engravings, are located. In contrast, in many other parts of Australia, the songlines tend to follow valleys, where water may be more easily found.

To indigenous peoples, songlines also confer a title and deed to the holder or the keeper of the particular song (or Dreaming) and entails an inherent obligation and reciprocity with the land.

In his 1987 book, The Songlines British novelist and travel writer, Bruce Chatwin describes the songlines as:

“…the labyrinth of invisible pathways which meander all over Australia and are known to Europeans as ‘Dreaming-tracks’ or ‘Songlines’; to the Aboriginals as the ‘Footprints of the Ancestors’ or the ‘Way of the Law’.

Aboriginal Creation myths tell of the legendary totemic being who wandered over the continent in the Dreamtime, singing out the name of everything that crossed their path- birds, animals, plants, rocks, waterholes- and so singing the world into existence.””

tumbleweed chitenge

Op een bepaald moment in het boek heeft de schrijver iemand gevonden die nog songlines kent. Omdat het niet heel veel meer gebruikt wordt ,doordat de “witte” infrastructuur het land heeft overgenomen,
was het een tijdje zoeken. De man wordt meegeneomen in de auto om een songline te zingen voor de schrijver. Door de snelheid van de auto moet de man ineens heel snel gaan zingen omdat hij de verplaatsing van zijn lichaam moet bij bijbenen.

Als je uitgaat van een bepaalde plek of ruimte heeft een vastgestelde route een eigen ritme.
Je ontwijkt wel eens iets of je springt juist drie keer verder door het hoogte verschil.
Door een beweging te laten ontstaan +/_ 9000 km verderop creeer ik een onbekend effect.
Ik stuur vanuit Lusaka een beeld aan wat in fort vijfhuizen ligt. Hoe traag het ook beweegt de revoluties van het sculptuur vinden plaats.
Hoeveel revoluties er zullen plaats vinden het fort is nog steed niet duidelijk maar een gemiddelde van 0,00049242 p/min is haalbaar.

In mijn linker arm zit aan de kant van mijn pink mijn eerste tatoeage. Twee japanse karakters die samen het woord Tsu-Nami maken.
Toen ik in 1997 in Japan was wilde ik heel graag een tsunami zien. Men keek mij heel vreemd aan, maar het natuurverschijnsel sprak zeer tot mijn verbeelding.
Onze gids en vriend Kyoto-san wees op een dag aan hoe hoog dat wel niet kon worden zo een tsunami. Ik was toen direkt genezen van mijn vreemde wens.
Maar het blijft fascinerend dat een aardschock zich ‘ongezien’ vele duizenden kilometers kan verplaatsen en tot zo een grote daad in staat is.

Na 55 composities ben ik er dan echt bijna….

Maandag ga ik bij Rimer Veeman (http://vmanmusic.com/reel/) het geluid afmaken. 

Voor de kleurcorrectie had ik aanvankelijk lucien freud’s zelfportret als palet gebruikt. Bij nader inzien heb ik dat toch weer losgelaten. 

Nog een kleine 2 weken tot de opening,. Volgende week zondag de laatste openstelling voor het publiek hier in het fort. Wat er te zien is?:

Zondag 2 november presenteert Marissa Evers een verzameling van foto’s die in de loop der jaren door haar zijn verzameld. De beelden zijn afkomstig uit kranten, boeken, en eigen archief, en worden bijgestaan door fragmenten tekst. Een associatieve hink-stap-sprong van natuur, structuur, architectuur, mensen en woorden.
Haar liefde voor detail, en fascinatie naar macro - micro wordt hier getoond, de grondslag van haar werk waarin natuurlijke en industriële realiteiten overvloeien.

En dit weekend is tevens kunstlijn-weekend (in haarlem) met dit jaar een tentoonstelling ‘Tracing Places’. Ik doe hieraan mee met een (grote) tekening in het ABC, Architectuur museum. En ook kan je me werk zien op de kunstlijnwijn etiketten- een combinatie van mijn ruimtelijk werk en fotoschetsen voor mijn tekeningen.