Archief 2009 Ruhezeit Abgelaufen Sluipweg en Ruhezeit Abgelaufen
Sluipweg en Ruhezeit Abgelaufen
Verslag boekpresentatie 'Sluipweg'
Sinds vorig jaar is het kunstfort Fort bij Vijfhuizen een uniek kunstwerk rijker, een prachtig aangelegd pad dat bestaat uit grafstenen beschikbaar gesteld door nabestaanden die op deze wijze letterlijk en figuurlijk een steentje hebben bijgedragen aan een wandelpad op het fort.
Dit gedurfde project bleek een enorm succes te zijn. Naar aanleiding daarvan is door de uitvoerende kunstenaar Hans van Houwelingen op woensdag 2 juni 2010 onder grote belangstelling het boek Sluipweg waarlangs de dood heeft weten te ontsnappen gepresenteerd. In dit boekwerk wordt nader ingegaan op de ontstaansgeschiedenis en de diepere betekenis van dit wandelpad.
Boekpresentatie Sluipweg - Hans van Houwelingen
"Sluipweg; waarlangs de dood heeft weten te ontsnappen” is een jaar geleden op 10 mei 2009 officieel geopend op het Kunstfort. Dit bijzondere werk van kunstenaar Hans van Houwelingen is mede mogelijk gemaakt dankzij een genereuze bijdrage van grafmonumenten door 'donateurs'.
Hans van Houwelingen schreef samen met Mihnea Mircan, curator hedendaagse kunst in Boekarest, en Dr. Eric Venbrux, hoogleraar antropologie Radboud Universiteit Nijmegen, een boek over de totstandkoming van de Sluipweg. Daarin wordt ook dieper ingegaan op de betekenis van het kunstwerk. Het boek werd op 2 juni 2010 gepresenteerd op het Kunstfort.
Bij wijze van dank voor hun bijdrage, is aan de vele donateurs van grafmonumenten een gratis exemplaar van Sluipweg uitgereikt. Het boek werd daarmee een tastbare herinnering aan het grafmonument.
Een exemplaar van het boek is te This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it bij het Kunstfort voor €9,50 (excl. verzendkn.).
Sluipweg op MeerTelevisie
Tijdens de Kunstmanifestatie op 10 mei 2009 maakte MeerTelevisie een beeldverslag van de opening van het kunstwerk 'Sluipweg, waarlangs de dood heeft weten te ontsnappen'van Hans van Houwelingen.
Het bijgaande filmpje geeft in slechts 4 minuten een prachtig overzicht.
Klik hier voor een groter beeld
Kunstenaar Van Houwelingen over 'Sluipweg'
Een paar jaar geleden werd ik geconfronteerd met de efficiëntie van de dood. In korte tijd bezocht ik het verzorgingstehuis dat mijn moeder snel en effectief verwerkte en kreeg te maken met de Nederlandse dodeneconomie die slechts het huren van een graf voor tien of twintig jaar toestaat en onherroepelijk de eeuwige rust beëindigt als de huur daarna niet opnieuw wordt opgebracht. De dood, dat eeuwige mysterie, die onuitputtelijke inspiratiebron van leven en kunst, is evenzeer een niets ontziend markt product.
Dood zijn is duur. Het is daarom meestal snel afgelopen met de dood. Het rust zacht op veel grafstenen is maar zeer betrekkelijk. Geen dood is zeker tegenwoordig. Wat betekent het moment waarop de dood ophoudt te bestaan? In het licht van die gedachten ben ik begonnen een Sluipweg aan te leggen waarlangs de dood heeft weten te ontsnappen. Op de oude geschutswal rondom negentiende eeuwse Kunstfort bij Vijfhuizen is een pad aangelegd van honderden graf stenen, afkomstig van geruimde graven. De afgelopen drie jaar hebben nabestaanden deze grafstenen hiervoor ter beschikking gesteld. Al die mensen overhandigden een persoonlijk monument om het te recyclen tot één groot kunstwerk dat de aandacht vestigt zowel op de dood, als op zijn afwezigheid.
Zondag 10 mei 14.00u. Opening Sluipweg van Hans van Houwelingen door Rudi Fuchs, voormalig directeur Stedelijk Museum.
Daarna permanent te bezichtigen op het fortterrein.
Review 'Sluipweg': Kunst om te herdenken
Door Merel Bern, kunst- en fotografiecriticus
Deze stenen verbieden niets. Kunst om te herdenken.
Kunst kijken is een geconditioneerde bezigheid. Een lijn op de vloer bepaalt hoe dicht je ‘De Nachtwacht’ mag naderen. De strenge blik van een suppoost zorgt ervoor dat je de piepschuimsculpturen van Folkert de Jong niet aanraakt, hoe graag je dat ook zou willen. En zelfs wanneer pijlen en aanwijzingen je voor je eigen bestwil een bepaalde kant opsturen, omdat je op die manier het kunstwerk ervaart zoals de kunstenaar dat heeft bedacht – ook dan zit je gevangen in een web van geschreven bevelen en ongeschreven regels, die je beletten om de kunst op jouw manier te zien, te voelen, te ruiken, misschien zelfs wel te proeven.
Niet aanraken. Fluisteren. Niet aan likken a.u.b. Iedereen rondom het kunstwerk weet ervan en accepteert de grenzen, slechts een enkeling waagt het soms om ze te negeren.
In 1967 legde de Amerikaanse minimalist Carl Andre een pad van ijzeren platen op de vloer van een galerie, en nodigde bezoekers uit om eroverheen te lopen. ‘Glarus Steel Slant’ was destijds een revo lutio nair werk. En is dat nog steeds.
Het is moeilijk om niet aan Carl Andre te denken wanneer je in het Noord-Hollandse Vijfhuizen, op een wal achter een negentiende-eeuws verdedi gingsfort dat in 2000 werd veroverd door de kunst, wordt geconfronteerd met een kunstwerk van Hans van Houwelingen (1957). Ook Hans van Houwelingen maakte een pad, van stenen, helemaal van de ene kant van de wal naar de andere.
Mag je op dit pad lopen? Dat mag. Het is een stenen paadje in het gras, het werkt op het eerste gezicht uitnodigend, alsof het zegt: Volg mij maar, dan leid ik je langs de mooiste plekjes. En bovendien: dit is wat men noemt kunst in de openbare ruimte, daarvoor gelden weer hele andere regels. Kunst in de openbare ruimte mag je vaak wel aanraken, je mag er soms zelfs op klimmen, in hangen, op liggen. Op dit kunstwerk mag je lopen. Waarom aarzel je dan?
More Articles...
Page 1 of 3
